این نمونه یک اتحاد تاکتیکی بود، اتحادی برای خروج نیروهای نظامی از دانشگاه، اتحادی برای مطرح کردن خواست آزادی زندانیان سیاسی،آزادی بیان، آزادی تشکل و دفاع از حقوق زنان. این اتحاد عمل یکپارچه، پله دیگری بود که از آن عبور کردیم.

رفقا، پیام ما در تجمع 15 آذر با وجود تلاش مزبوحانه فعالان اصلاح طلب دفتر تحکیم و میدیای غربی برای نادیده گرفتن تشکل ها و فعالان چپ که برگزار کنندگان اصلی آن بودند. به یک تجمع پرشور وچپ با شعارهای رادیکال تبدیل شد. سرود ای ایران حذف شد و پیام یزدی با هو کردن تجمع کننده ها قرائت نشد وپلاکاردهای رادیکال و سرخ رنگ به اهتزاز در آمد.

 قدرت چپ یکبار دیگر  نه در میدیای راست، بلکه در توازن قوا در محل، به رخ ارتجاع راست چه در حکومت و چه در خارج از آن کشیده شد.

 بله این یک حقیقت است که پیام این تجمع را بوش و احمدی نژاد شنیدند. چند هزار دانشجو یک پارچه خواهان آزادی زندانیان سیاسی، آزادی بیان و اتحاد با جنبش کارگری شدند.  جمهوری اسلامی یک بار دیگر قدرت چپ و رادیکالیسم را در این جامعه دید و شاهد شکست تلاش 25 ساله اش برای نابودی چپ و کمونیسم  در این جامعه بود.

ما در این تجمع ،چپ محبوب، چپ زمینی، چپ معتقد به تشکل و رادیکال را یک بار دیگر به وسط صحنه سیاست در ایران پرتاب کردیم. شبح لنین و چپ انقلابی دوباره برفراز تهران به پرواز در آمد. این را باید مدیون یک سیاست درست و متحدانه دانست و آن را ادامه داد.

جمهوری اسلامی  قدرت ما را در به میدان کشیدن رادیکالیسم در این جامعه دید. فضای پرشور و رزمنده ، فعالان رادیکال و با روحیه متعرضانه با تمام خصلتهای یک چپ انقلابی را از نزدیک تجربه کرد. این ترس را در وجود رهبران حاکم بر ایران صد برابر خواهد کرد  .

امریکا و ناتو دیگر به فکر  تغییر رژیم در ایران نخواهند بود، چرا که دیدند ، تمام تلاششان، تمام پولهای که خرج کردند، تاثیری نکرد و نتوانستند با قومی خواندن جامعه ایران و کمک به احزاب ناسیونالیست این فضای چپ در جامعه را بشکنند. بلکه قوی تر و مستحکم تر از قبل، با شعار محکومیت حمله نظامی به ایران  وارد عرصه شد. فراموش نکنید که این تجمع تاثیرات به سزایی در تحولات اینده در ایران خواهد داشت.

دانشجو یکبار دیگر و این بار در سطحی وسیع خواستار اتحاد دانشجو و جنبش کارگری شد و با حمایت از برابری کامل و بی قید و شرط زن و مرد، نقطه ضعفی که مدتها است  اعتراضات دانشجوی را ازجنبش زنان و جنبش کارگری دور کرده است را پشت سر گذاشت. این تجمع می تواند و باید اغاز یک سری اتحاد عملهای تاکتیگی حول شعارهای مشخص باشد. نمونه 15 آذر امسال را باید نمونه پیروز مندانه این  نوع اتحادها دانست.

اما نه گفتن به جمهوری اسلامی و قوانین ضد زن آن را می توان از تصاویر منتشر شده توسط خبر گذاری های مختلف مشاهده کرد. دختر و پسرانی که دست در دست هم، نیروی نظامی مقابل خود را به چالش می کشند  و تهدید به زندان و تعلیق از تحصیل مانعی برای رادیکالسم غلیظ شده در این اعتراض نمی شود. چرا که به نقل از مانیفست مارکس یا یکی از شعارهای تظاهر کنندگان "ما چیزی جز زنجیر هایمان برای از دست دادن نداریم".

در اخر فقط می توانم بگویم دست شما درد نکند رفقا، پیام ما را سرمایه داری جهانی از پس کوره های تهران تا  خیابانهای شیکاگو شنید. و لرزه بر دیوارهای سعد اباد و کاخ سفید انداخت.

انتظار بازگشت جنبش دانشجويي ايران به مسير پاكوفته ‌« اصلاحات »‌ و تكرار پروژه ي شكست خورده ي   «‌ دنباله روي از اميدواران به مراجع قدرت »‌ ،‌ نفي مغرضانه و آگاهانه ي تك تك امكانات نويافته ي پيروزي اين جنبش در حركت به سوي خواسته هاي بر حق آن است .

گسست جنبش دانشجويي از «‌ فلسفه و جنبش سياسي موسوم به اصلاح طلبي » ،‌ جز محصول درك نقادانه امروز جنبش از همان تجربه ي منتهي به شكست  «‌ اصلاحات »‌ چيز ديگري نيست . اين گسست ، گشايش دريچه ي اميدي ست كه استقلال جنبش دانشجويي از دستگاه قدرت و ايستادن آن بر پاهاي آزموده ي خود را نويد مي دهد .

 مرکز خبری

سازمان جوانان  – حکمتیست

5 دسامبر ۲۰۰۶ – 14 آذر۱۳۸۵

 تجمع دانشجویان دانشگاه زنجان به مناسبت 16 آذر

این تجمع که هم کنون نیز در حال برگزاری است با استقبال پر شور دانشجویان روبه رو شد.

تجمع کنندگان خواستار آزادی زندانیان سیاسی و بخصوص رضا عباسی از فعالین سیاسی اسبق دانشگاه که اکنون در زندان است شدند. همچنین در این گرد همای که باوجود مخالفت ریاست دانشگاه برگزار شد، مباحثی مانند قتل های زنجیره ای، 18 تیر و اخبار تازه اعتراضات دانشجوی  مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت لازم به ذکر است که این تجمع هنوز تا زمان مخابره این خبر( ساعت 17.30 روز سه شنبه 14 آذر ادامه دارد)

گزارش تصویری را از اینجا ببینید  

پیام رحمان حسین زاده دبیر کمیته کردستان حزب حکمتیست

به دانشجویان و دانشگاهیان شهرهای کردستان !

16 آذر روز دانشجو، روز اتحاد و مبارزه  و روز مقابله با ارتجاع و استبداد و اختناق نزدیک است. در تاریخ مبارزاتی جامعه ایران 16 آذربه عنوان  سمبل آزادیخواهی، حق طلبی و اعتراض و ایستادگی نسل جوان و آگاه جامعه  ثبت شده است. امسال نیز سرها به طرف دانشگاه و دانشجویان و اتحاد و مبارزه آنها چرخیده است. جنب و جوش تاکنونی  امید و  امکان تحرک گسترده  اعتراض دانشجویان را در دانشگاههای مهم کشور نوید میدهد. 

دانشجویان دانشگاههای شهرهای کردستان میتوانند بخش مهمی از این تحرک اعتراضی سراسری باشند. طبیعی است که فعالین و پیشروان دانشجویی مدتی است که ابتکارات لازم را برای ابراز وجود اعتراضی شایسته در 16 اذر امسال  در دستور گذاشته اند. امسال باید بتوانیم  حول شعارها و مطالبات آزادیخواهانه و فوری همه دانشجویان حق طلب و معترض و همه نهادها و کانونها ی مختلف دانشجویی ناراضی از وضع موجود دست در دست هم بگذاریم و علیه مختنق کردن اوضاع به میدان بیاییم.  مطالباتی چون آزادی عقیده و بیان و تشکل ، لغو فوری احکام کمیته های انضباطی و احضاریه ها، خروج نیروهای انتظامی از دانشگاهها و محیط آموزشی ، آزادی فوری زندانیان سیاسی، لغو آپارتاید جنسی و برافراشتن مجدد آزادی وبرابری در 16 آذر امسال هم میتواند محور اتحاد صف گسترده اعتراض در محیط های مختلف آموزشی اعم از دانشگاهها و مدارس عالی و دبیرستانها باشد. حول این شعارها و مطالبات میتوان بیشترین نیروی اعتراضی ممکن را متحد کرد و در صفی واحد  علیه ارتجاع و استبداد ،  قدرتمند به  میدان آمد. 

ادامه مطلب

مفهوم اتحاد عمل تاکتیکی برای جنبش چپ

ضرورت اتحاد عمل در 16 آذر بر هیچ کس پوشیده نیست . این شیوه اتحاد است که مشکل آفرین شده است. گویا اتحاد عمل در اپوزسیون راست مفهوم و معنای خود را دارد و در جنبش چپ مفهوم و معنای دیگری .

اما من می خواهم برداشت خود را از این اتحاد عمل بنویسم و ضرورتهای که ایجاب می کند ما فعالین و سازمانهای چپ به این نوع اتحاد عمل رو بیاوریم.

اتحاد عمل تاکتیکی، کار علنی یا مخفی!

در قسمت دوم این نوشته اشاره کردم که این اتحاد تاکتیکی است، عمر آن یک روز یا چند ساعت بیشتر نیست، جدا از اینکه این می تواند شروع روشهای جدیدی در مبارزات مشترکمان در آینده باشد.

قرار نیست برای این اکسیون نفراتی به نمایندگی از احزاب و سازمانهای مختلف، مثلا در پارک لاله بشینند و مخفیانه نقشه بکشند که چکار کنند. به سادگی می توان در این روش یک خودکشی سازمانی را مشاهده کرد(البته اگر بقیه دوستان نقاد مثل من تجربه کار" مخفی حزبی" را در جمهوری اسلامی تجربه کرده باشند.)این تازه یکی از مشکلات است

مشکل دوم این نوع اتحادها این است که چپ در ایران بسیار پراکنده است و سازمانها و احزاب زیادی وجود دارند که خود را چپ می دانند و شاید بخواهند به این اتحاد بپیوندند! آیا باید نماینده مثلا 15 حزب و سازمان را در تهران برای اتحاد عمل به هم متصل کرد؟ این یک حماقت تاریخی برای چپ است.که یقینا هیچ عقل سالمی آن را نمی پذیرد.